Numero

Tatlo, dalawa, isa.

Isa

Una.

Simula.

Simula pa lang. Numero na ang nagpapatakbo sa ating mundo.

Umpisa pa lang, pati buhay natin ay nakadikta sa numero

Mula Yaman

Edad

Kaarawan.

Nagsimula tayo dito

Mula sa pinanganak tayo

At magtatapos sa araw na manghihina tayo

Hanggang sa mamatay tayo

May numero.

Pero bago yun, makiilala munanatin ang makakasama natin

Tumanda,

Yung gagawan mo ng huling tula ng buhay niyong dalawa

Sana meron nga ako talaga

Pero alam kong nangangarap lang ako

At Nakatayo ngayon dito sa pulpito

Magigising na lang

Sa katotohanang hindi mangyayari lahat ng ito

Kahit bumilang pa ako ng sampu

Kahit umabot ng dalawangpu

Hanggang sa magsawa ako sa pagbibilang

Na kahit alam ko nang totoo,

Umaasa pa rin ako

Kahit ang probability ng magiging tayo ay zero.

Magsimula tayo doon sa umpisa nung una kitang napansin.

Hanngang sa aking pagsulat at pag-amin

Hanngang sa paglayo mo sa akin at pagbaliwala

At paghanap ng iba.

Hanggang sa pagpatak ng mga walang kwenta kong luha

Sa pagtatanong sa aking sarili kung ilan na ba ang naubos?
At bakit nga ba sayo ibinuhos.

Wow may partition. (simula, hanggang)
anong koneksyon? Wala, parang tayo, isang ilusyon

Pero ang alam ko ang nagmamaniobra rin nito ay numero.

Dankal, dipa ? Takal ? Kusing.

Tantsahin mo man gamit ng iyong mga mata

Hindi mo pa rin masusukat kapag sinabi ko na mahal kita.

Ay mali pala,

Nasukat mo na. Kaya nga tumanggi ka.

May magagawa ba ko?

Masisisi ba kita kung ayaw mo?

Kasalanan ko

Kasalanan ko kung bakit pa ako umamin sayo

Kasalanan ko kung bakit hanggang ngayon, ikaw ung iniisip ko

Kasalanan ko kung bakit ginusto pa kita

Na minahal pa kita

Na kahit alam ko… walang pag-asa.

Kasalanan ko. Masisisi mo ba ako?

Masisisi mo ba ako

Kung ikaw ang lagi naaalala ko

Oras, minuto, segundo

Hindi ka mawaglit sa utak ko

Na kahit anong pilit ko

Na kayaning mag-isa

Ipikit ang aking dalawang mata

Tatlong mga salita ang laging naaalala

Mahal, talaga, kita

Na kahit na apat na baso ng kape na

Ang naimom ko

At limang pirasong tasty bread na yung nakain ko

Kahit gising pa rin ako hanggang sa ikaanim ng umaga

Hindi ko mapigilan. Umasa.

Ewan ko ba, kahit huli na

At kasama mo na siya…

Hahakbang ako patalikod, ng isa,dalawa, sampu, kahit kwarenta

Para lang makadistansya.

At hayaan ko na lang kayong dalawa

Kasi sabi nila

Ibigay mo kung saan siya masaya

Unconditional naman kasi dapat diba?

Nasasanay naman na ako

Kahit na kabisado pa rin yung mga numero mo

Hindi ko magawa na hawakan pa ito.

Sa ano pa bang dahilan

Tama na yung kaartihan

Magpapaalam na lang

At mag-ingat

Na sino man siya…

Hindi ka niya iwan…

May hihintayin pa ba ako? Wala na.

Aasa pa ba ako ? hindi na
nag-uusap pa rin ba ? hindi na.

Handa na ba akong kalimutan ka? Hindi pa.

Langya

Isang letra lang ang pinagkaiba.

Hindi ko na agad kaya…

tanggalin ka

Pero kakayanin ko

Basta para sayo

Kahit na ang lakas maka
juan severo ang tula ko

Huli na to.
Pero huwag naman sana
ang huling tula
na gagawin ko
para sayo.

Isa… dalawa… tatlo…

Tapos na ako…