Numero

Tatlo, dalawa, isa.

Isa

Una.

Simula.

Simula pa lang. Numero na ang nagpapatakbo sa ating mundo.

Umpisa pa lang, pati buhay natin ay nakadikta sa numero

Mula Yaman

Edad

Kaarawan.

Nagsimula tayo dito

Mula sa pinanganak tayo

At magtatapos sa araw na manghihina tayo

Hanggang sa mamatay tayo

May numero.

Pero bago yun, makiilala munanatin ang makakasama natin

Tumanda,

Yung gagawan mo ng huling tula ng buhay niyong dalawa

Sana meron nga ako talaga

Pero alam kong nangangarap lang ako

At Nakatayo ngayon dito sa pulpito

Magigising na lang

Sa katotohanang hindi mangyayari lahat ng ito

Kahit bumilang pa ako ng sampu

Kahit umabot ng dalawangpu

Hanggang sa magsawa ako sa pagbibilang

Na kahit alam ko nang totoo,

Umaasa pa rin ako

Kahit ang probability ng magiging tayo ay zero.

Magsimula tayo doon sa umpisa nung una kitang napansin.

Hanngang sa aking pagsulat at pag-amin

Hanngang sa paglayo mo sa akin at pagbaliwala

At paghanap ng iba.

Hanggang sa pagpatak ng mga walang kwenta kong luha

Sa pagtatanong sa aking sarili kung ilan na ba ang naubos?
At bakit nga ba sayo ibinuhos.

Wow may partition. (simula, hanggang)
anong koneksyon? Wala, parang tayo, isang ilusyon

Pero ang alam ko ang nagmamaniobra rin nito ay numero.

Dankal, dipa ? Takal ? Kusing.

Tantsahin mo man gamit ng iyong mga mata

Hindi mo pa rin masusukat kapag sinabi ko na mahal kita.

Ay mali pala,

Nasukat mo na. Kaya nga tumanggi ka.

May magagawa ba ko?

Masisisi ba kita kung ayaw mo?

Kasalanan ko

Kasalanan ko kung bakit pa ako umamin sayo

Kasalanan ko kung bakit hanggang ngayon, ikaw ung iniisip ko

Kasalanan ko kung bakit ginusto pa kita

Na minahal pa kita

Na kahit alam ko… walang pag-asa.

Kasalanan ko. Masisisi mo ba ako?

Masisisi mo ba ako

Kung ikaw ang lagi naaalala ko

Oras, minuto, segundo

Hindi ka mawaglit sa utak ko

Na kahit anong pilit ko

Na kayaning mag-isa

Ipikit ang aking dalawang mata

Tatlong mga salita ang laging naaalala

Mahal, talaga, kita

Na kahit na apat na baso ng kape na

Ang naimom ko

At limang pirasong tasty bread na yung nakain ko

Kahit gising pa rin ako hanggang sa ikaanim ng umaga

Hindi ko mapigilan. Umasa.

Ewan ko ba, kahit huli na

At kasama mo na siya…

Hahakbang ako patalikod, ng isa,dalawa, sampu, kahit kwarenta

Para lang makadistansya.

At hayaan ko na lang kayong dalawa

Kasi sabi nila

Ibigay mo kung saan siya masaya

Unconditional naman kasi dapat diba?

Nasasanay naman na ako

Kahit na kabisado pa rin yung mga numero mo

Hindi ko magawa na hawakan pa ito.

Sa ano pa bang dahilan

Tama na yung kaartihan

Magpapaalam na lang

At mag-ingat

Na sino man siya…

Hindi ka niya iwan…

May hihintayin pa ba ako? Wala na.

Aasa pa ba ako ? hindi na
nag-uusap pa rin ba ? hindi na.

Handa na ba akong kalimutan ka? Hindi pa.

Langya

Isang letra lang ang pinagkaiba.

Hindi ko na agad kaya…

tanggalin ka

Pero kakayanin ko

Basta para sayo

Kahit na ang lakas maka
juan severo ang tula ko

Huli na to.
Pero huwag naman sana
ang huling tula
na gagawin ko
para sayo.

Isa… dalawa… tatlo…

Tapos na ako…

Gunita

Aking orihinal na titik, sana’y mapakinggan.

Aking natatanging kwento, sana’y magustuhan.

Ang laman ng isip sana’y maramdaman

kung bakit isinulat ang ganitong kasaysayan.

Siya ang dahilan kung bakit ito isinulat.

Siya ang dahilan kaya ang mga mata’y naimulat.

Siya ang dahilan kung bakit mayroong sugat
ang pagsigaw ng puso na mas malakas pa sa kidlat.

Isang bagong nakalipas
na sa puso’y gumasgas

Ngayo’y ililista ang ibig
gamit ang tinta na tubig.

Isang sulat na malaya
na galing pa sa haraya.
At ang mga gunita
ay patungkol sa kanya.

Isang milyang paghihintay
na sa aki’y pumatay;

Isang kilong pasesnya
ang binitawan para sa kanya.

Isang plumang sira
ang gamit sa tula,
habang inaalala
ang mga bagay na tayo sana.

Isang papel na hangin
sa pagsulat ay gagamitin
upang tangayin na rin
ang sakit na iisipin.

Isang tinta na bihira,
ito ay galing pa sa’king luha
para ang mga letra
ay hindi na mabasa.

Sino ka nga ba talaga ?

Bakit ako nagkaganito ?

Gusto kita na makita
dahil ako nga’y nalilito.

Ang hirap naman kasi umamin
kahit pabiro.

Dahil alam nang hindi maniniwala sa’kin,
masasaktan lang ang puso.

Ang hirap sabihin
na “oo, gusto kita”,
dahil ako ay napapapikit din
dahil may gusto ka’ng iba.

Ayaw ko na gawin,
mabibigo lang ako.

Ayaw ko na tumingin,
masasaktan lang ako.

Alak ka ba ?

Dahil tinatamaan lagi ako.

O droga ka ba ?
Dahil laging hanap ng hanap sayo.

Gusto ko na itong tapusin
ngunit hindi nila alam ang pagkatao mo.
Ito lang naman ang aking gustong sabihin,
kanina ko pa binanggit ang pangalan mo.

Pamamaalam

Ang hirap kalimutan ang isang tulad mo

Ang hirap lumayo sa nakasanayan ko

Ang hirap magpanggap sa harapan mo

Ang hirap magbiro dahil nasasaktan ako

Ang hirap magsalita, pagpayo sayo

Ang hirap tumitig, naluluha ako

Ang hirap makinig, ikakamatay ko

Ang hirap dumilat, nadudurog ako.

Dulo ng mga bagay ay lilipas din

Panandalian lamang ito, sakit na iisipin

Tama lang siguro, na isulat ko pa ito

At magsilbing regalo ko, kahit na itapon mo pa ito.

Regalo para sa pasko, dahil wala nang maisip

Regalo para sayo, dahil ayaw kita mainggit

Naaalala mo ba nang ako’y gumawa?

Na sabi mo, sana ikaw na lang.

Ngayo’y babawi ako, ihahandog ko sa iyo

Huling sulat na ito, para basahin mo

Tapos itapon mo, dahil alaala ito.

Hayaang masunog, baka sakaling nawala na rin ako.

Ako’y nasa pagitan ng kaya pa at hindi na.

Ako’y nasa puso ng may iba at ako pa.

Ako’y naiipit sa pagitan ng tapos na at simula pa.

Ako’y mamatay sa pagitan ng ngayon at mamaya na.

Magpapaalam, hanggang sa muli.

Hindi ko alam kung kailan ngingiti.

Hanngang dito na lang, wala na akong masabi

Paalam sayo, na may halong pighati.

Handog Sa Iyo

Namiss ko lang gumawa ng tula

Sana maiintindihan mo

Namiss din kase kita ng sobra

Kaya sana magustuhan mo.

Hindi ko na gagawin itong talinghaga

Para maintindihan mo

Hahayaan ko na lang na simplehan pa

Kasi diba ganito ang iyong gusto?

Nakakamiss yaong mga araw

Na nagsasama tayo

Nakakamisss yaong mga silaw

Ng mga ngiting galing sayo.

Hayaan mo sana akong tapusin ito

Para mabasa mo

Tapos iaabot ko sayo ito

Para maitapon mo.

Masama ba magmahal?

Kung hindi ko mapigilan ang sarili ko

Masama ba na umaasa?

Kung alam ko na maayos pa natin ito.

Hayaan mo muna ikwento ko sayo

Mula sa minsa’y naging tayo

Tapos tatapusin ko ito

Nang may tumutulong luha galing sa mata ko.

Naaalala mo ba noong una tayong nagkita?

Hindi agad tayo nakakilos sa pinaglalagyan

Tuloy ang pangamba sa ating mga mata

Kase matagal na hindi nagsilayan.

Naalala mo ba noong una tayong mag-usap?

Ang gaan sa ating mga salita

Akala mo lumulutang sa alapaap

Hangagang sa naging malapit sa isa’t-isa.

Naaalala mo pa ba noong una tayong maglakad?

Pati ba naman ito naaalala ko pa

Oo kase para ba tayong lumilipad

Pero ang nararamdaman, unti-unting nakikita na.

Kailangan ko munang lumayo

Pero syempre may number mo na ako!

Gumawa na ako ng first move ko,

At ayun! Sapul ang puso mo.

Hanggang sa naging tayo.

Hanggang sa nakuha ko yung matamis mong oo

Hanggang sa nangako tayo sa isa’t-isa

Na walang mag-iiwanan,tayong dalawa.

Masarap na pagsasama,

Magagandang pangyayari sa ating dalawa.

Isang taon at apat na buwan na nagmamahalan

Nawala sa isang trahedya lamang.

Naalala ko noong nasa paaralan ako,

Tumawag ka hanggang malobat ako

Hindi ko agad napapansin

Kasi nakasilent ang Phone ko.

Tumawag ka ulit,

Pero nauna ang pride ko

Kasi tawag ng tawag

Nagalit tuloy ako sayo.

Alam ko na kailangan mo ako ng araw na yoon

Alam ko na gusto mong umiyak kasama ako

Alam ko na gusto mong makasama ako

Pero lahat ng iyon, binalewala ko.

Pagtapos ng isang linggo

Umaga ng mangyari yoon

Tumatawag ako sayo noon

Pero cannot be reach ang iyong telepono.

Sabi ko sa sarili,
busy ka, may ginagawa ka sa school mo
pero kahit na anong oras

Wala pa ring pumapansin sa tawag ko.

Nagtaka na ako

Nag-alala sayo,

Napahinto ako

At nag-isip kung ano.

Paikli ng paikli

Pakaba ng pakaba

Hindi ko na namalayan

Maggagabi na pala

Gusto ko nang bumawi

Pero walang kumakausap sa akin

Gusto ko nang magwala

Dahil hinahanap ka pa rin.

Ikaapat ng oktubre, nakakalap ng balita

Mula sa isang kaibigan na malapit sayo

Nagulat ako sa narinig ko.

Isang linggo ka nang patay, nilisan mo na pala ako.

Hinahanap ko kung saan ka nakalibing,

Hinahanap ko kung saan ka nilagay

Pero wala ang pangalan mo

Bakit hindi ko alam na mangyayari ‘to.

Gulong gulo na ako, nasaan ang puntod mo?

Gusto kitang makita, napapagod na ako

Pero wala, kahit anino ng kinalalagyan mo

Pati ang kaibigan ko, hindi alam kung saan ka tinungo.

Patawarin mo ako kung hindi ko nasagot ang tawag mo,

Patawarin mo ako noong kailangan mo ako ay wala ako.

Gusto ko man bumawi wala nang oras.

Paalam mahal ko, sana magkita tayo bukas. pem.

Nagmamahal,

djm.